Aquarian Melody

ฉัน

ขอโทษ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ไม่ได้อยากต่อเรื่องราวหรอกนะ เพราะมันไม่ดีกับทั้งสองฝ่าย

แต่ว่าจะให้เราอยู่เฉยๆแบบนี้ เราก็ไม่ไหวเหมือนกัน

มันจี้จุดพอดี

เรื่องมันจี้ที่จุดอ่อนของเราพอดี

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

เรา เป็นคนที่คาดหวังกับตัวเองไว้สูง

ว่าเราต้องเป็นอย่างงั้น ต้องเป็นอย่างงี้

เป็นอย่างที่ผู้ใหญ่ต้องการ ผู้ใหญ่จะได้รัก จะได้ชื่นชม

ถ้าเป็นเด็กดี ตั้งใจเรียน ผู้ใหญ่ก็จะรัก ผู้ใหญ่ก็จะมีความสุข

ผู้ใหญ่มีความสุข เราก็จะมีความสุขเช่นกัน

ถ้าเป็นแบบนั้นได้ ก็คงจะดี

....

"ทำได้แค่นี้เองหรอ?"

"ไม่เห็นจะเก่งเหมือนพี่"

"ตอนพี่อายุเท่าเรา เขาทำได้ดีกว่านี้เยอะ"

"ทำไมขี้เกียจแบบนี้ ทำไมถึงได้แค่นี้"

แต่ในความเป็นจริง มันเป็นแบบนี้

พยายามแค่ไหน ก็เป็นอย่างที่เขาต้องการไม่ได้ซักที

พยายามจนแทบตาย พยายามสุดความสามารถ หวังว่าตัวเองจะทำให้เขามีความสุข

แต่มันไม่เป็นอย่างงั้น

พยายามอย่างมากที่สุดแล้ว

กลับได้มาแค่นี้

"ทำได้แค่นี้เองหรอ?"

....

สุดความสามารถของฉัน กลับเป็นแค่นั้นของเขา

.........แล้วก็ยังจะ

"ต้องทำให้ได้แบบนั้น"

"ต้องเข้าที่นั่นให้ได้"

"ต้องให้ได้อย่างงั้น อย่างงี้"

ฉันต้อง........................ทำแบบไหน ถึงจะได้อย่างที่ใครๆเขาต้องการ

ในเมื่อฉันไม่สามารถทำอย่างที่ใครๆต้องการได้ แล้วทำไมยังต้องคาดหวังกับตัวฉันอีก

เหมือนฉันเองก็ไม่พอใจ เหมือนฉันเองก็เกลียดที่พวกผู้ใหญ่ของมาคาดหวังอะไร

มายุ่งอะไรกันนักกันหนา

แต่ความจริง มันไม่ใช่แบบนั้น

ฉันกำลังกลัว

ไม่ใช่ว่าไม่คิดอะไร แต่ฉันเองก็เสียใจที่ตั้งใจแล้วแต่ก็ได้แค่นั้น

ฉันกลัว

กลัวว่าถ้าทำได้ไม่ดีแล้วจะโดนเกลียด โดนเมิน

ฉันกลัวว่าถ้าหากฉันทำได้ดีแล้วแต่ยังไม่ดีพอตามที่เขาต้องการ เขาจะไม่มีความสุข

ฉันทุกข์ใจ เวลาที่เขาทุกข์ใจ เพราะฉันเป็นได้แค่นั้น

ฉันอยากเก่งกว่านี้ อยากทำให้ได้มากกว่านี้ อยากแข่งขันให้ตนเองไปยังจุดที่สูงกว่านี้

ฉันกลัว

ที่จะต้องโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว อย่างคนไร้ประโยชน์

และเจ็บใจยิ่งกว่า ถ้าหากเราพยายามเต็มที่แล้ว กลับไม่ได้อย่างที่ใครต้องการ

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉัน กลัว

และ เสียใจจริงๆ

วินาทีนั้นที่ได้อ่านข้อความนั้นขณะคุยกัน

"ผมไม่เห็นการพัฒนาอะไรในตัวเขาเลย"

หัวใจมันแทบแตกเป็นเสี่ยงๆ....................

....ไม่สิ ความหวังมันพังครือลงมาหมดแล้ว

ฉันพยายาม พยายามแล้ว พยายามอย่างสุดความสามารถ

แต่ฉันไม่สามารถเป็นไปอย่างที่เขาต้องการได้

........เหมือนทุกอย่างมันพังทลายลงหมด

"ผมช่วยเขาแล้ว แต่เขาไม่ให้ความร่วมมือเลย"

"แก้ไม่ได้หรือไม่คิดจะแก้กันแน่"

....เหมือนกับความเชื่อใจ ความหวัง ความฝัน ทุกสิ่งทุกอย่าง

โดนหยุดไว้ที่ตรงนั้น

พูดไปมันก็เหมือนเรียกร้อง ว่าฉันก็ทำแล้วนะ ฉันก็พยายามแล้วนะ

แต่ฉัน..........ก็เรียกร้องอะไรไม่ออก

มันพูดไม่ออก

ได้แต่นั่งร้องไห้อยู่แบบนั้น ตั้งแต่วันนั้น มาตลอด

ทำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ

ฉันมันอ่อนแอ

ได้แต่นั่งโทษตัวเองซ้ำๆว่ามันเป็นความผิดของตัวเอง

แต่มันก็เป็นอย่างงั้นจริงๆ

ฉันผิดเอง ฉันผิด ที่ฉันพยายามแล้ว แต่มันก็ได้แค่นั้นของเขา

ฉันไม่รู้ว่าควรจะทำยังไง ถึงจะเป็นได้อย่างที่เขาต้องการ

ฉันไม่รู้จริงๆ

ฉันอยากเข้มแข็ง ฉันเชื่อว่าตัวเองเข้มแข็งได้

แต่เหมือนความคิดของตนเองนั้นมันโดนทำให้หมดความหมาย

เพราะเขาไม่เชื่อว่ามีการพัฒนาใดๆเกิดขึ้นเลย

เพราะเขาเชื่อว่าฉันไม่คิดจะแก้ไขใดๆเลย

มันไม่มีเลยจริง.... ฉันมันไม่ได้เรื่องอะไรเลยจริงๆ

ยิ่งกดดันตัวเองซ้ำขึ้น

ได้แต่โทษว่ามันเป็นเพราะตัวเองที่เป็นได้แค่นี้

ฉันอยากก้าวข้ามความอ่อนแอเหล่านั้นไป

แต่มันก็ทำไม่ได้

เพราะฉันมันคนคิดมาก เพราะคำพูดของคนอื่นทำร้ายตัวฉัน

และฉันก็ไม่อาจตอบโต้

เพราะมันจะยิ่งทำให้คนที่ฉันรักเจ็บ

และฉันก็จะยิ่งเจ็บ และยิ่งจมอยู่กับความผิดของตัวเองมากขึ้นไปอีก

ฉันไม่อาจต่อสู้กับความกลัวในใจตัวเองได้

ได้แต่ง้องอนและแสดงความงี่เง่าแบบข้างๆคูๆไป

ยิ่งทำให้ไม่พอใจ

ยิ่งทำให้ผิดหวัง

ยิ่งทำให้ตัวเองผิดหนักเข้าไปอีก

มันก็วนเวียนอยู่อย่างนี้

ทำผิด ถูกว่า พยายามใหม่ แต่ทำผิดอีก ถูกว่า พยายามอีก แล้วก็พลาดอีก แล้วก็ถูกว่าอีก

ฉันยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง ยังเป็นแค่เด็กคนหนึ่ง

ฉันต้องการให้ผู้ใหญ่ชมฉัน ฉันต้องการทำตัวเป็นเด็กดี

เพราะฉันเชื่อว่าผู้ใหญ่จะชมคนที่เป็นเด็กดี ผู้ใหญ่จะมีความสุขถ้าเด็กเป็นคนดี

และฉันจะมีความสุข ที่ผู้ใหญ่มีความสุข

ฉันต้องการกำลังใจ ที่เป็นรูปธรรม รู้สึกได้โดยไม่ต้องคิดให้ลึกซึ้งอะไร

ฉันทำผิดไป ฉันรู้ตัวดี ต่อว่าฉันได้ ด่าทอนฉันได้ ฉันยินดีก้มหัวรับฟัง

คาดหวังฉันได้ ตั้งความหวังให้ฉันได้ อยากให้เป็นแบบไหน บอกฉันได้ ฉันยินดีทำตามอย่างเต็มใจ

แต่ขอได้มั้ย ฉันต้องการกำลังใจ ฉันต้องการแค่นั้น

ฉันผิดหวัง ฉันท้อแท้ ที่ไม่สามารถเป็นได้อย่างใจคนอื่นต้องการ

ฉันจึงต้องการ กำลังใจ อย่างน้อยๆ ก็ทำให้ฉันมั่นใจได้ว่า

...ฉันยังสามารถ อยู่ตรงนั้น แล้วเป็นเด็กดีได้ ซักวันหนึ่งสามารถเป็นเด็กดีอย่างที่เขาต้องการได้

แล้วฉันจะเป็นเด็กดี ไปสู่เป้าหมายที่คนอื่นต้องการ แล้วคนอื่นจะมีความสุขที่ฉันเป็นเด็กดี...

แล้วฉันจะมีความสุข ที่เขามีความสุข

โอกาส? ฉันได้มันมาแล้ว ถึงไม่ได้มันมา ฉันก็จะพยายามทำให้ดีขึ้น

แม้จะไม่มีใครเปิดโอกาสให้แก้ตัว

ฉันได้โอกาสมาแล้ว แต่ฉันยังขาดกำลังใจ

จะมีอะไรไหมที่สามารถลบล้างความคิดแง่ลบที่อยู่กับเองแบบนี้

ความคิดที่ว่าฉันมันอ่อนแอ

เขาว่ากันว่าอะไรมันก็ขึ้นอยู่กับตัวเองนั่นแหละ

ฉันก็คิดแบบนั้น

แต่จะให้ทำยังไงกันล่ะ

ในเมื่อคำพูดนั้นมันก็ยังอยู่ในหัว

"ผมไม่เห็นการพัฒนาอะไรในตัวเขาเลย"

และคอยทำให้ฉันจมอยู่กับความคิดเดิมๆ ที่ว่าฉันอ่อนแอ

จมอยู่กับสิ่งเดิมๆ โดยไม่สามารถตอบโต้หรือร้องขอได้อย่างเต็มกำลัง

เพราะเหมือนไปรีดเค้น ให้หงุดหงิดเข้าไปอีก ฉันผิดอีก ผิดหนักเข้าไปอีก

โทษตัวเองเข้าไปอีก วนเวียนซ้ำเดิมอีก

แล้วก็กลับมาทำร้ายตัวเองอีก กับคำพูดใหม่ๆ

"เป็นแบบนี้บ่อยๆมันก็ไม่ไหว"

ฉันควรจะต้องทำยังไง....ในเมื่อคำพูดเหล่านั้นของเขา ทำให้ฉันเป็นแบบนี้เอง

ทำให้ฉัน ฝังตัวเองลงไปกับความผิดพลาดลงเรื่อยๆ แบบนี้

ทำให้ฉัน เป็น แบบนี้

เป็น คน

อ่อนแอ

แบบนี้

...

ฉันก็ไม่ต้องการเป็นแบบนี้........

เพราะงั้น ช่วย....ช่วยฉันหน่อยได้มั้ย.....

ช่วยบอกทีว่าฉันยังเข้มแข็งต่อไปได้ใช่มั้ย.....

ช่วยบอกที ว่าฉันพยายามแล้วใช่มั้ย.........

ช่วยบอกที ว่าฉันยังไม่ได้สิ้นหวัง ใช่มั้ย.......

ช่วยบอกที ว่าน้ำตาของความผิดหวังที่ฉันเสียไป มันจะมีอะไรมาทดแทน ใช่มั้ย... 

ช่วยบอกที ว่าถ้าหากฉันพยายามแล้ว ฉันจะได้รับ เขาจะได้รับ สิ่งที่เราต้องการใช่มั้ย....

................................

ช่วยบอกที.....

ว่าถ้าฉันพยายามเต็มที่แล้ว

มันจะเป็น

"พยายามได้ดีแล้ว"

"ถึงไม่สำเร็จก็ไม่เป็นไร ค่อยๆเป็นค่อยๆไปซักวันจะทำได้แน่นอน"

ไม่ใช่

"ได้แค่นั้นเองหรอ"

"ไม่เห็นจะมีอะไรเปลี่ยนแปลง"

ใช่มั้ย..........

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉัน..........

ขอโทษ

ที่ทำได้แค่

นั่งระบาย

แล้วก็ขอโทษ

ซ้ำไปซ้ำมา

เขาคงรำคาญ ที่ฉันทำแบบนี้

ฉันขอโทษ ขอโทษจริงๆ

ถ้าหากบรรยากาศมันแย่ลงอีก ฉันขอโทษ ที่ทำให้มันกลายเป็นแบบนั้น

ขอโทษ ที่ทำให้รำคาญ

ขอโทษ ที่ทำให้ไม่สบายใจ

ขอโทษ ที่ปากไม่ตรงกับใจ ความคิดไม่ตรงกับการแสดงออก

ขอโทษ ที่อ่อนแอเกินไป

ขอโทษ ที่ไม่เคยเข้มแข็ง ในสายตาเลย

ขอโทษ ที่พยายามครั้งแล้วครั้งเล่า ก็ทำไม่ได้ซักที

ขอโทษ ที่พอมีเรื่องอะไรทีไร ก็ได้แต่นั่งร้องไห้ทุกที

ขอโทษ ที่ชอบประชดประชัน ที่ชอบงอน คิดเองเออเอง

ขอโทษ ที่เป็นได้แค่เด็กคนหนึ่ง ที่ได้แต่เรียกร้องอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อยเปื่อย

ขอโทษ ที่แค่ต้องการกำลังใจ แต่กลับไม่กล้าเรียกร้องออกมาตรงๆ

ขอโทษ ที่เป็นอย่างที่ต้องการไม่ได้

ขอโทษ ที่ไม่พัฒนาอะไรขึ้นเลย.......

ขอโทษ ขอโทษ ขอโทษ.....................

+ + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + + +

ฉันไม่เสียใจหรอกนะ ที่คุณพูดแบบนั้นมา

แต่ฉันเสียใจ ที่ฉันเป็นอย่างที่คุณพูดไว้ไม่ได้

เสียใจมากๆ กับการที่ตัวเอง ไม่สามารถเป็นอย่างที่คนอื่นต้องการได้

คุณอาจผิดหวังที่ฉันเป็นแบบนั้นไม่ได้

แต่ฉันผิดหวังยิ่งกว่า ที่ตัวเองเป็นอย่างที่คุณต้องการไม่ได้

ผิดหวังเสียจนคิดว่า ตัวเองอยู่ต่อไป แล้วจะทำให้ความคาดหวังนั้นเป็นจริงได้งั้นหรือ

จะอยู่ต่อไปบนโลก แล้วมันจะเป็นอย่างต้องการได้หรือ

...........

โอกาส ยังมีให้กับคนไม่ได้เรื่องแบบฉัน ด้วยงั้นหรือ